(Wspomnienia J. Kavaliauskasa)

J. Kavaliauskas po II wojnie światowej mieszkał we dworze w Vinkšnupiai. Na parterze znajdowało się 10 pokoi, a na pierwszym piętrze 6 przydzielonych chłopom. Pokoje były nieumeblowane. Gdy Bronislavas przed II wojną światową był małym chłopcem (około 1938 r.), wspomina piękne meble w kolorze kakao, okrągłe i kwadratowe stoły, luksusowe krzesła.

Vinkšnupiai, według J. Kavaliauskasa, należało do Volskisa, gubernatora regionu Suvalkai. Volskis miał dwie córki, Irenę i Stase. Irena mieszkała w Polsce, a Stasė Volskytė w Vinkšnupiai. Bronislav Havrilkevicius (Gavrilkevich) ożenił się z członkinią rodziny i został ich zięciem. W tym czasie majątek nie był dobrze utrzymany. B. Havrilkevicius był absolwentem szkoły agronomicznej w Anglii. Przed II Wojną Światową w gospodarstwie były: 2 stodoły, obora, stajnie, magazyn, warsztat naprawy kół do powozów. Było 16 koni, każdy powóz miał 4 konie. Ziemia liczyła 160 hektarów. Havrilkevicius miał dwoje dzieci, dziewczynkę i chłopca o imieniu Romas (Romanas). Sam Havrilkevičius przeprowadził się do Vinkšnupiai z rejonu Vilkaviškis (między Vilkaviškis i Naumiestis, zwanego Vladislovavas przed I Wojną Światową).

Przed wojną Havrilkevicius planował budowę murowanych domów dla swoich chłopów; według J. Kavaliauskasa zakupiono nawet cegły na budowę.

Oprócz budynków gospodarczych znajdował się tam dwór, zbudowany przez niemieckich majstrów przed I Wojną Światową.

Autor wyjaśnił, że Volskiene miała budynki gospodarcze i kompleks administracyjny w Penkiniuose przy Keturvalakiai. W 1840 r. pod zaborem rosyjskim oddała chłopom 80 akrów ziemi, po 10 akrów każdy, aby władze jej nie zabrały.

J. Kavaliauskas wspomina, że kiedy rozpoczęła się wojna polsko-niemiecka, do dworu w Vinkšnupiai przybyło z Polski starsze małżeństwo w wieku około 70 lat. Być może byli to rodzice Jeruzelskich, ale nie ma na to dowodów. W 1940 r. Havrilkevičius został zmuszony do opuszczenia dworu przez komisarza Juozasa Bačkauskasa, a budynki dworu zostały spalone.

Po tym, jak rodzina Havrilkevicius została zmuszona do opuszczenia swojego domu, zamieszkała w Alksnine (kierunek Kalvarija) z rodziną Arlus. Razem z nimi mieszkała również teściowa Volskienė. Volskiene zmarła w Polsce, a Volskis został pochowany w podziemiach kościoła w Alksnine. Potwierdzono, że znajdowały się tam 4 trumny. Havrilkevicius został wywieziony na Syberię z Alksnine w 1941 roku. Podobno twierdził, że jako agronom prowadził w Vinkšnupiai 2 tys. hektarów ziemi, a na Syberii 30 tys. hektarów.